Niebo jest bezkresne, jak serce które odzwierciedla
PODRÓŻE KINO
Piękny Świat
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
Kolory zmieniają się codziennie, jak serce które odzwierciedlają
Pióropusze białego dymu przemieniają się w chmury
Ukrywam łzę, która spaść ma zaraz
Gdy to, w co wierzysz rozpaść się ma
Zamykam oczy i modlę się
Nawet, gdy zapada noc, nie mogę spać będąc całkiem sama
W ciemności zamknę oczy
I wsłucham się w skrzące gwiazdy
Nie mogę poddać się, będę nawet boso biec
Jak księżyc na błękitnym niebie
Podtrzymuję w sobie ducha i wyciągam swoje ręce
" Pod niebem pełnym gwiazd · b"
Prolog
- Śpiew wielorybów.
Śniący meteor.
- Co to za dźwięk?
- Brzmi niczym muzyka.
Podczas, gdy wszystko się zmienia, melodia tego owada rozbrzmiewa pod niebem.
Słucham jej w tej chwili.
Jest teraz jedyną prawdziwą rzeczą.
- O co chodzi, Kino?
- Raz na jakiś czas, poszukiwacze przygód stają się poetami, Hermes.
"Miasto proroctwa"
- Przyszłość jest (nie)znana -
- Co? Świat się kończy?
- Świat się skończy.
- Przepowiednia Końca w Księdze Proroctw -
Po nocy, gdy dziewiętnasty zimny księżyc przejdzie nad Ziemią,
Świat skończy się o świcie.
- Wygląda, jakby całe miasto było w żałobie.
- Wielu ludzi patrzy wyłącznie w stronę morza.
- Miasto jest bardzo ładne.
Ale jutro rano już go nie będzie. Tak mówi proroctwo.
- Proroctwo, co?
- Jeśli zatrzyma się pan ma 3 dni, świat skończy się podczas pańskiego pobytu w mieście.
Nie przeszkadza to panu?
- Trochę głupio powiedzieć 'tak'.
- Dlaczego świat się skończy?
- Tak mówi przepowiednia.
- Do dnia po jutrze?
Ach, przyjechałeś do miasta na koniec świata.
To miasto świetnie się do tego nadaje.
- Eee... A co z opłatą za pokój?
- Nic. Gdy świat się kończy, nie trzeba pieniędzy.
- Przepowiednia Katastrofy w Księdze Proroctw -
Gdy niebieska latarnia kryje się za klejnotem nocy,
Królestwo Kłamstw leżeć będzie pod wodą.
- Zatrzymaj pieniądze, panie podróżniku.
- Dobrze...
- Płynny proch strzelniczy i naboje kalibru .45 cala.
Ile to będzie?
- Weź to sobie.
- I pudełko kalibru .22 .
- Jak było?
- Za darmo.
- Przez przepowiednię?
- Chyba wszyscy wierzą, że świat się skończy.
- Po nocy, gdy dziewiętnasty zimny księżyc przejdzie nad Ziemią, to dzień, wyznaczony proroctwem, kiedy o świcie świat się skończy.
- Co?
- On odszyfrował Księgę Proroctw. Jest Południowym Kapłanem.
- Księgę Proroctw?
- Tak. Dawno temu, wydano ją w odległym mieście, i dotarła ona do naszego.
- Wierzycie tej książce?
- Wszystko, co się zdarzyło, było w niej napisane.
- Ale przecież ciągle nie wiecie, czy ono jest prawdą.
Dlaczego akurat jutro?
- Wyjaśnił to Południowy Kapłan.
- "Gdy niebieska latarnia kryje się za klejnotem nocy, Królestwo Kłamstw leżeć będzie pod wodą."
Gdy odkryłem te frazy, zląkłem się.
Wiedzieliście?
44. lata temu była ogromna powódź.
Tysiące błękitnych gwiazd skryło się za planetą.
To gwiazdy. Zgadza się.
To przenośnia odnosząca się do ustawienia gwiazd.
Kiedy skończy się świat?
Naukowcy długo nad tym debatowali.
Świat dobiega końca.
Gwiazdy powiedzą nam, kiedy nadejdzie czas.
A będzie to, po 19. nocy!
Czyli jutro rano.
Miasto pokoleniami przygotowywało się na ten dzień.
Sercami pełnymi wiary, pomódlmy się za ostatnie chwile ciszy.
- Dołączysz do nas, panie podróżniku?
Wspólnie.
- Nie. Odmówię państwu.
- Jak więc spędzisz ten czas, panie podróżniku?
- Cóż, może pójdę na zakupy.
- Zabawne.
- Co?
- Ktoś coś powiedział,
i ktoś inny to odszyfrował.
Świat może być pętlą.
- Ale zdaje się, że pętla zostanie jutro przerwana.
Sądzisz, że w taką cichą noc świat nagle się skończy?
- Skoro nikt nie wie jak zaczął się świat, nikt nie może być pewien, czy świat skończy się nagle.
- Co zrobisz, Kino, jeśli rzeczywiście świat się jutro skończy?
- Na razie chce mi się spać.
- Przepowiednia Świtu w Księdze Proroctw -
Gdy nastanie świt destrukcji, ludzie zapomną o ukrytych bólach.
- Dzień zaczął się zwyczajnie.
- Co się dzieje? Wszyscy żyją.
- Nic się nie stało.
Co z proroctwem?
- Nie, coś się nie zgadza.
Wiem!
W zeszłym tygodniu było zaćmienie.
Możliwe, że zapomnieliśmy ująć tego w obliczeniach.
Czyli, to będzie jutrzejszy ranek.
- To prawda, Kapłanie?
- Na pewno.
- Nie, nie 'na pewno', tylko 'może'.
- Świat się nie kończy?!
Jak mamy żyć?
- Khm... Panie podróżniku.
Rzeczy, które sprzedaliśmy ci wczoraj...
- Dziękuję, dobrze mi służą.
- Ach? Rozumiem.
- Uspokójcie się wszyscy!
- Kapłanie?
- To Północny Kapłan!
- Wierni, interpretacja Południowego Kapłana jest zła.
Moja interpretacja jest poprawna.
Mówi ona, że świat skończy się za 30 lat.
- Chodźmy.
- Tak. Wyjedźmy dzisiaj.
"Tradycja"
- Naciągacze -
- Teraz widzę.
- Kino, czy jesteś na to gotowy.
- Tak. Nic mnie nie zaskoczy.
- Tak...?
- Jestem podróżnikiem. Chciałbym się tu zatrzymać.
- Podróżnik? Od miesięcy żadnego nie było!
Ostatnio rzadko tu bywają.
Zaczęliśmy myśleć, że może ktoś rozsiewa jakieś dziwne plotki o nas.
Nic nie wiesz? To bez znaczenia!
Ach, pozwolenie na wejście.
Proszę, podpisz się tu!
- Zdziwiony?
Daję znak miastu, że mamy gościa.
Przygotują się na przyjęcie ciebie.
WITAMY PANA PODRÓŻNIKA!
WITAMY W MIEŚCIE Z TRADYCJAMI!
- Eee... Dziękuję.
- Proszę tędy, panie podróżniku.
Proszę się częstować, panie podróżniku.
- Dziękuję.
- W mieście była kiedyś grupa arystokratów, zwana Frakcją Kocich Uszu.
Przeprowadzili zamach stanu uwalniając nas od złego.
Ta tradycja jest dla uczczenia osiągnięć Frakcji Kocich Uszu.
Przyłączysz się, panie podróżniku?
- Co?
- Zatańcz z nami, panie podróżniku.
- Nie... Słyszałem, że nie jestem dobry w tańcach.
Nie chcę nikomu nastąpić na stopę.
Mimo tego, to ciekawy taniec, podziwiam go.
Sądzę, że dobrze było tu przyjechać.
- Dziękuję za wspaniałe przyjęcie.
Dobrze się bawiłem.
Do widzenia.
- Odwiedź nas ponownie, panie podróżniku!
- Chyba nie podziałała.
- A co z dzwonem?
- Już.
- Proszę tu odłożyć uszy.
- Ta tradycja też nie jest dobra?
Będziemy musieli pomyśleć nad inną tradycją.
- Jaką teraz mamy wymyślić?
- Ooo... Tym razem były kocie uszy?
- Tak.
- Jestem badaczem studiującym tradycje tego miasta.
Do tej pory...
Nosili żółwie skorupy...
Doczepiali lwie ogony...
Śpiewali i jedli, jednocześnie, i inne...
Zapewne już wiesz, że ich tradycją jest chwalić się "tradycją" przed podróżnikami, by podnieść swoją reputację.
Oczywiście, gdy jedna tradycja zawiedzie, tworzą następną.
- Powinieneś nałożyć tamte uszy, Kino.
Powiadają: Będąc w Rzymie, przestrzegaj prawa Rzymu.
- Wśród podróżników krąży plotka o tym mieście.
- Pragną wspaniałej tradycji.
Gdy wygnali swego króla, odrzucili wszystkie swoje stare obyczaje.
Później, spostrzegli, że brak im tradycji, którą mogliby zasłynąć w innych miastach.
- Więc chcą, by podróżnicy wybrali dla nich tradycję?
- Mimo że dla ludzi za tymi murami, byłaby ona nic nieznacząca.
- Ale oni już mają wspaniałą tradycję.
- Tak. Ale jeszcze sobie tego nie uświadomili.
Jeśli ją odkryją, możliwe, że i ją zakończą.
- Dziękuję za interesującą opowieść.
- Och, nie ma za co. Jestem bardziej wdzięczny.
- Czy... pan... jest...?
- Tak. Jestem potomkiem króla wygnanego z miasta.
Od pokoleń, żyjemy w tym domu i obserwujemy tradycje miasta.
I będziemy kontynuować to w przyszłości.
Tłumaczenie: Hubert Bartkowiak (h2501@alpha.net.pl) Kotekta,Timing & ASS: BK201
"Miasto Smutku"
- Za zamkniętymi lipca bramami,
gdy księżyc zaszedł już,
bezcelowa przeszłość jest,
która nawet słowa niszczy.
- Cóż za smutny głos.
- Tak. Zrobiło mi się smutno.
- Ale nie do końca rozumiem, co mówi.
- To pieśń smutku.
To miasto, Miasto Smutku, trwa zawieszone w jej smutku.
- Miasto Smutku?
- Tak...
Dawno temu, żył w mieście poeta.
Każdy utwór śpiewany przez niego, mówił o pięknie świata, cudach i szczęściu.
Mówiono o nim: najlepszy poeta na świecie.
On i jego rodzina wiedli szczęśliwe życie.
Mógł więc śpiewać o pięknie życia.
Jednak...
Gdy król usłyszał krążącą plotkę,
wezwał poetę do siebie i nakazał mu, dla żartu, napisać smutną piosenkę.
Poeta zmartwił się.
Naturalnie, poeta używa słów płynących wprost z jego serca, a on nawet nie zaznał smutku.
Nie był w stanie powiedzieć niczego smutnego.
Na skomponowanie miał 19 nocy.
Król powiedział, że jeśli tego nie zrobi, zetnie go.
W końcu, nadeszła ostatnia noc.
Jego żona, która nie mogła już znieść widoku zmartwionego małżonka, popełniła samobójstwo przekłuwając sobie szyję.
Po to, by nauczyć swego męża smutku.
Słowa smutku popłynęły z głębin jego serca.
- "Zanikający pamięci kres."
"Życie przybyć nie może, gdyż zamarzło w oddali gdzieś."
"Wewnątrz zwierciadła pęknięć, których nikt sięgnąć nie może, siedem pękniętych lalek..."
"Rozbrzmiewa niesłyszalna Ziemi pieśń."
"W trakcie tych dni, które nie powrócą, krew owada rozrzuciłem...
I róży nowy pęd odciąłem w zegarze, który usechł przed siedmiu dni."
Trudno było zrozumieć, co mówił poeta, ale
i tak, ten głos sprowadzał smutek.
Król, który posmutniał strasznie, wyrzucił go.
A sam, zamknął się w pałacu.
"Okrutny sąd zanotował kolorów pozbawione zeznanie."
"Tylko ptaki ze zgiętymi skrzydłami, prawdę śpiewały..."
Słowa wypowiadane przez poetę sprowadziły smutek na całe miasto.
Jego smutny głos dochodzący z oddali, pogarszał stan chorego króla, który wkrótce zmarł.
Ale pieśń poety nie skończyła się.
Od świtu do zmierzchu, co dzień śpiewał tę pieśń.
Przez lata miasto napełniło się smutkiem poety.
"Śmierć zamraża, aż po molekuł skale..."
"A noc kocha wieczność."
"Chętniej niż wielbić żądze w głowie twojej, ból sprowadza na twój krzyczący umysł!"
Po 10. latach...
Poeta, który nie przestawał śpiewać, zmarł.
Ludzie pomyśleli, że w końcu będą wolni od smutku.
Jednak po pochówku poety, pieśń trwała nadal.
- "Zanikający pamięci kres."
"Życie przybyć nie może, gdyż zamarzło w oddali gdzieś."
"Wewnątrz zwierciadła pęknięć, których nikt sięgnąć nie może, siedem pękniętych lalek..."
"Rozbrzmiewa niesłyszalna Ziemi pieść."
"W trakcie tych dni, które nie powrócą, krew owada rozrzuciłem..."
- Pieśń śpiewała 14. letnia córka poety.
Ku zdziwieniu wszystkich, bezbłędnie zapamiętała każde słowo ojca.
Dziewczyna kontynuowała pieśń ojca przez dziesięć lat.
Teraz, co dekadę, ludzie wybierają wśród 14. latek, tę o najładniejszym głosie...
By każdego dnia śpiewała tę pieśń,
tak, by nie zapomnieli smutku.
Sam nie wiem, ile dziewczyn to już śpiewało.
Od smutku jesteśmy wolni jedynie w nocy, po zachodzie słońca.
"... dzwon jest duszy mirażem."
"Miasto przetkane szkłem potłuczonym..."
"Zawieś naszyjnik z łez nanizanych zrobiony, zwłoki śpiewają."
"Cień pary odgrodzonej od światła, śmierć poczyniła."
"Czy podróżnik niewinny przejść przez to zdoła?"
- I jak?
Trudno było dobrze się bawić w tym mieście, prawda?
Chciałbym urodzić się w innym mieście.
- To chyba zależy od człowieka.
Cóż, proszę wybaczyć.
- Ach, słyszałem od poprzedniego podróżnika,
że książka, w której poeta spisał swą smutną pieśń
zawędrowała do innego miasta, pod nazwą "Księgi Proroctw."
I, że jest czczona.
- Księga Proroctw?
- "Po nocy, gdy dziewiętnasty zimny księżyc przejdzie nad Ziemią,
Świat skończy się o świcie."
"Pozostaje tylko stłuc zielony talerz,
bo nic innego nie możemy zrobić."
Epilog
"Miasto Proroctwa · Pod niebem pełnym gwiazd · a"
- Co... Co się dzieje?
Zdaje się, że jadą w kierunku miasta.
- Tak. Ciekawe po co.
- Jesteś podróżnikiem?
- Tak.
- Wracasz z tamtego miasta?
- Tak.
- Ach, przepraszam.
Dzięki bogu.
Chyba uda nam się to zakończyć, bez mieszana w to przyjezdnych.
- Co się dzieje?
- Nim nastanie jutro, chcemy zaatakować i kompletnie zniszczyć miasto.
- Czemu? Czemu? Czemu?
Czy to proroctwo?
- Proszę go ignorować.
- Księga Proroctw dotarła do tego miasta.
Koniec świata i sposób jemu zapobieżenia zostały spisane tej książce.
Badacze z naszego miasta wyznaczyli datę.
- Jutrzejszy poranek?
- Tak.
Tak to zapisano w księdze:
"Po nocy, gdy dziewiętnasty zimny księżyc przejdzie nad Ziemią, świat skończy się o świcie."
"Pozostaje tylko stłuc zielony talerz, bo nic innego nie możemy zrobić."
Zielonym talerzem jest...
- To miasto?
- Też to widziałeś?
Miasto jest na kształcie koła otoczonego zielenią.
Czyż nie przypomina ci talerze?
- Ale, czy totalna anihilacja to nie ciut za dużo?
- Ani trochę!
Ponieważ księga nie mówi jak bardzo talerz ma być zniszczony, musimy zniszczyć go całkiem!
Musimy to zrobić, by ocalić świat!
Ach, muszę już iść. Trzymaj się, panie podróżniku. Na razie!
- Hej, Kino...
Co o tym myślisz?
- O czym?
- Czy to proroctwo jest prawdą, czy fałszem?
- Kto to wie...
Zapytajmy gwiazd.
Konwersja do formatu ASS: BK201 © 2008
Tam, we właśnie opadającym deszczu
Ktoś przemaka i trzęsie się z zimna.
Po tym, jak włóczył się po lasach
odwiedzał kraje i poznawał ludzi
Przygoda, która nigdy się nie kończy
Piękny świat
Skąd on się wziął i dokąd płynie?
Piękny świat
Przemierzam go wzdłuż i wszerz
"Kraj dorosłych"
- Prawo Naturalne -
Kino, jesteś dorosłym, czy dzieckiem?
Ani jednym ani drugim, Hermes.
Ale, musiałeś być dzieckiem, prawda?
Cóz, z pewnością, ponieważ jestem człowiekiem.
Trudno to jest wyjaśnić motocyklowi.
Więc, kim właściwie być lepiej, dorosłym czy dzieckiem?
Hermes.
Co?
Chcę zawsze być podróżnikiem.